و جمعى در ابرقوه به ايشان منتسب‌اند ، و در يزد نسل عبيد اللّه بن أحمد الشعرانى هستند . و از ايشان جلال الدين حسين شاعر كه مشهور است به جلال عضد بن عضد الدين محمد بن أبي علي بن أبي القاسم محسن بن مرتضى بن سليمان بن مجتبى ابن أبي محمد مرتضى بن سليمان بن عميرة بن عبد المطلب بن محسن بن علي بن محمد بن علي بن عبيد اللّه المذكور « 1 » ، و عقب او و بني أعمام او در يزدند . و نسل محمد الديباج بن امام جعفر الصادق عليه السّلام را از براى آن ديباج گفتند كه بسيار نيكوروى و صاحب جمال بود ، و نيز گويند كه مأمون او را ديباج گفت « 2 » . و او خلق را به نيابت محمد بن ابراهيم طباطبا دعوت مىكرد ، و چون محمد وفات يافت جهت خود مردم را دعوت مىكرد ، و در مكه خلقى با او بيعت كردند بعد از آن او را بگرفتند و به نزديك مأمون فرستادند ، مأمون او را عفو كرد به جرجان وفات يافت ، و قبر او به جرجان مشهور است . و او را عقب از چند پسر است : علي الحارض ، و اين علي الحارض در أيام أبي السرايا به بصره بود ، زيد النار بن موسى الكاظم عليه السّلام با او يار گشت ، و حسن الافطس نيز با ايشان بود ، در سنهء مائتين به اهواز خروج كردند ، چون أصحاب مأمون بر ايشان ظفر يافتند على حارض به بصره رفت و متابعت زيد مداينى كرد و در بغداد وفات كرد ، مزار او آنجا است . از نسل او بنو باربطاقى « 3 » ، و نام او أبو الحسن علي بن أحمد بن [ الحسين

--> ( 1 ) همين نسب از أول آن تا اينجا در كتاب عمده ص 244 به گونهء ديگر ثبت شده . ( 2 ) در عمده چنين است : و لقب داده شده است به مأمون همچنين . ( 3 ) در عمده ص 248 : بنو الباب الطاقى .